Uitdagingen

Nu de basis voor een grondige hervorming van het ziekenhuislandschap gelegd is (opname van de ziekenhuizen in een netwerk, evolutie naar een prospectieve forfaitaire financiering), moet dit werk voortgezet worden om de verschillende projecten tot een goed einde te brengen.

  • De reglementaire bepalingen die de werking van de locoregionale netwerken afbakenen, moeten afgerond worden.
  • De hindernissen die de toenadering tussen openbare en privé-ziekenhuizen beletten, moeten zo snel mogelijk uit de weg geruimd worden in Brussel en Wallonië om de sector te kunnen rationaliseren.
  • De verschillende beleidsniveaus moeten overleggen om het plan voor vermindering en omschakeling van de bedden tot een goed einde te brengen.
  • De herconfiguratie van het ziekenhuisaanbod moet ook de ontwikkeling omvatten van oplossingen tussen het ziekenhuis en thuiszorg, bijvoorbeeld ziekenhuizen voor vervolgzorg, herstel- en revalidatiecentra, transmurale zorg...
  • Bepaalde zorg (complexe kankers en deskundigheid in zeldzame ziektes) moet binnen de netwerken geconcentreerd blijven in referentiecentra, die over een multidisciplinair team beschikken dat voldoende expertise heeft en een minimaal aantal gevallen per jaar behandelt (meer dan 20).
  • Het aantal verpleegkundigen ligt vandaag onder het Europese gemiddelde en moet dus toenemen.
  • De geleidelijke overgang naar een eerlijk, transparant en eenvoudig forfaitair systeem van de ziekenhuisfinanciering moet voortgezet worden om efficiëntie en zorgkwaliteit te bevorderen.
Welke gezondheidsdoelstellingen?
  • De laatste hand leggen aan de locoregionale ziekenhuisnetwerken (2020).
  • De vermindering van het aantal bedden en hun omschakeling realiseren om te beantwoorden aan de ziekenhuisnoden (2025).
  • De referentiecentra uitbreiden naar andere complexe interventies (kankers in hoofd en hals, CVA’s, traumachirurgie, longkanker…) op basis van de KCE-rapporten (2025).
  • Vanaf 2022 de financiering van elke nieuwe handeling of elk nieuw forfait baseren op een gevalideerde methodologie met inschatting van de kostprijs van de zorg.
Wat stellen de Onafhankelijke Ziekenfondsen voor?
  • Het reglementaire kader voor de ziekenhuisnetwerken afronden en de hindernissen voor de fusies tussen openbare en privé-ziekenhuizen wegwerken.
  • Uit alle bestaande en gekende opties de methodologie kiezen die het mogelijk maakt de nomenclatuur te herzien en forfaits te bepalen op basis van de werkelijke kostprijs van de zorg.
  • De honorariumsupplementen omkaderen: ziekenhuissupplementen geleidelijk aan verlagen en tegelijk een eerlijke financiering van de werkelijke kostprijs van ziekenhuiszorg invoeren (zodat de onderfinanciering niet langer ingeroepen kan worden om bepaalde toeslagen te rechtvaardigen).
  • Andere overeenkomsten sluiten, geïnspireerd op de ervaring met borstreconstructies, waardoor er voor welbepaalde ingrepen een kader ontstaat met verbintenissen rond kwaliteit, prijs, supplementen en transparantie van de kosten.
  • Het ‘pay for quality’-systeem uitbreiden en er de prioriteiten inzake kwaliteit en veiligheid in opnemen, op basis van indicatoren.
  • Een globaal programma voor de zorgveiligheid invoeren op basis van de volgende initiatieven:
    • opleiding van professionals,
    • reporting en beheer van ongewenste incidenten,
    • meting van ongewenste incidenten,
    • ondernomen acties en vooruitgang,
    • formalisering van veiligheidsnormen,
    • betrokkenheid van patiënt en familie.

Lees ook